Periódico Educación-etik itzulita
30 urte baino gehiagoko ibilbide profesionalaren ondoren, oso argi ikusten dut hezkuntza-kongresuek ez dutela lortu, ezta urrunetik ere, irakasleen beharrizan eta eskaerei erantzutea. Une bat iristen da non jada ez den ezer espero hezkuntza-hobekuntzarako baliagarria izan daitekeenik. Azkenean, gehiago komentatzen da ea hitzaldiren bat interesgarria izan den, eta ez ea hobekuntzarako balio duen; edo baita catering-aren balorazioa ere.
Behar ditugu gure lanbidea eta ikasleen hezkuntza hobetzeko balioko diguten teoria eta praktikak eskaintzen dituzten kongresuak. Hori deitzen zaio gaur egun inpaktu soziala. Haren baldintzetako bat da hitzaldiak edo paneletan parte hartzen dutenek gomendatzen dutena dagoeneko aplikatuta izatea, eta lortutako emaitza-hobekuntzen ebidentziak aurkeztea. Haiek eta inork ez badute lortu proposamen horiekin emaitzak hobetzea, ez lirateke aplikatu behar adingabeekin, eta are gutxiago haien tutoreen baimenik gabe.
Halaber, benetan entzun behar gaituzte egunero ordu asko hezkuntza-praktikan gaudenoi. Ez du zentzurik praktika hori ezagutzen ez dutenek esatea zer egin behar dugun edo talde-dinamika hutsalak antolatzea, ezagutza baliodun gisa hartzen dena eraikitzea ahalbidetzen ez badute. Horri deitzen zaio gaur egun kokreazioa, eta inpaktu sozialarekin batera, zientzia-ikerketa guztien irizpide nagusietako bat da.
Konponbidea kongresuak hobeto hautatzean dago. Ni asko galdu nuen lanbideko lehen urteetan ezertarako balio ez zuten kongresuetara joanez, salbu eta hizlarien egorako eta ordainsarirako. Orain, eta hemendik aurrera, soilik joango naiz —eta joango naiz— gure beharrizanei erantzuten dietenetara, CIMIEk bezala.
Egilea: Mª Luisa Jaussi
