90eko hamarkadako hezkuntza-mugimenduetako abesti ezagun eta ospatuenetako bat hitz hauek errezitatuz hasten zen:
Gizon batzuek borroka egiten dute egun batean, eta onak dira
badira beste batzuk urtebetez borrokatzen dutenak eta hobeak direnak
beste batzuk urte askoan borrokatzen dira eta oso onak dira
baina badira bizitza osoan borrokatzen direnak
horiexek dira ezinbestekoak.
Silvio Rodriguezen “Sueñ con serpientes” abestia da, eta Bertolt Brechti egozten dizkio hitz horiek.
Zer egiten dute gaur egun duela hamarkada batzuk hitz horiek ospatzen zituztenek? Nork jarraitzen du bizitza osoan borrokan orduan bezala? Nola baloratzen dituzte gaur egun hori egiten dutenak eta egiteari utzi diotenak? Hala egiten dutenak ezinbestekoak direla pentsatzen eta baieztatzen jarraitzen al dute?
Argi dago kapital harrapariak nahiago duela ez egitea. Haren negozioak aurrera egiten du, baldin eta hezkuntza eta gizartea eraldatzeko ahaleginaren ordez merkatuak elikatzen dituzten serie, programa eta jardueretarako zaletasuna erabiltzen badugu. Kapital harrapariak ez du soilik bere negozioak elikatzen duena egin dezagun nahi, baizik eta hori ere izan dadila baloratzen duguna, bizitzan zehar aldatzea eta aisialdiko proposamenak onartzea ona dela uste izatea. Are gehiago, bizitza osoan borrokan ari direnak (lehen ezinbestekoak zirela genioen horietakoak) “beti gauza berean” dauden eta bizitzen ez dakiten pertsona gisa ikustea nahi du.
Hala ere, pertsona asko daude men ez egiteko bezain adimentsuak. Badakite bizitza osoan hezkuntza eta gizarte hobearen alde borrokatzeak mundu guztia hobetzen duela, baita beren burua ere. Horrela, lagun hobeak, osasun hobea eta ongizate handiagoa lortzen dute.
Irudia: Freepik
Egilea: Mª Luisa Jaussi
